Columns

Dag Jan Kroek

‘Ik mut nur huus, ik mut nur huus…’ Mit een stemme woar al weinig volume meer in zat sprak onze (o)pa Jan Kroek die woordn uut, liggend in et zieknhuusbedde. Een zieknhuusbedde woar hi’j elemoale kloar mee was, hoe lekker et matras ok lag.

Elke keer wanneer hi’j die woordn zo dringend meugelijk uutsprak zeidn wi’j teeng hum: ‘Ja, maar wat wi-j dan? Ie willn toch zo goed meugelijk weer thuuskoomn? Toch niet halfgebakkn? Heb now nog eem geduld.’ Woarop hi’j de volgnde dag weer zei dat hi’j nur huus mos. Dat haddn de dokters jummers ok beloofd? Al een weke geleedn? En now was et alwéér een dag noa de beloofde dag. En de volgende twee daang mocht onze (o)pa nog steeds niet nur huus.

Hi’j was niedig, vreselijk niedig. Wi’j mossn maar een papier opstelln woarop de belofte van de dokters vermeld stond en die deur hun ondertekend mos wörn. Want hi’j vuulde die enörme drang um nur huus te goan.

En mit al ons verstand misstn wi’j toen net de diepere ernst van zien dringende weins. Want ja, wie (o)pa Kroek een betien e-kend ef wet dat et een eigenzinnig mannegien was. Een man mit een bak humor maar ok een man mit een starke wille en geregeld overtuugd van zien eign geliek. Niks mis mee, inteengdeel, wi’j huuldn ontzettend veule van die man, mit al zien biezundere karaktertrekkn.

Toen de vri’jdag dan eindelijk anbrak dat hi’j nur zien geliefde huus in zien geliefde dörp Sint Jansklooster terugge mocht, belde hi’j ons ’s mörns um 8 ure al op: ‘Haal mi’j op, ik mag nur huus.’ En dat deedn wi’j. Wi’j haaldn hum op in zien geliefde broenrooie Volvo.

Et zol zien leste rittien wörn in die auto. En zien leste rittien op de route van Meppel nur Klooster. Een route die hi’j meer dan 54 joar of e-legd had as rijschoelholder. Toen zien vreselijk vermuuide lichem eindelijk op de pasagiersstoel zat gung zien hand as vanzelf nur de radio: NPO1 an, lustern nur de dagelijkse beschouwingn in de wereld. Ok maande hi’j mien bruur um een paar slome slakkn in te haaln. Um doarnoa zachies te verzuchtn: ‘Fijne auto, hè?’

Et weekend dat volgde stond bol van huusartsn, thuiszorgers en familiebezuuk. Proatn kon hi’j bijna niet meer maar ondergung alles zo dapper meugelijk. En hi’j vöcht tot et leste um toch nog weer wat beter te wörn. Toen pas begreepm wi’j zien dringende weins um nur huus te goan: (o)pa Kroek was nog niet kloar mit dit leevm maar vuulde dat zien tied begon te dringn. Hi’j wol, saamn mit (o)ma Kroek, nog zo veule meugelijk meemaakn van zien kienders en zien o zo geliefde kleinkienders woar hi’j zo machtig trots op was. Veur wie hi’j alles over had en alles veur deed wat maar in zien macht lag.

Maar et mocht niet meer zo weezn. Noa een nacht van waakn en toezien hoe hi’j verder weggleed uut de huidige wereld gaf die biezundere man dinsdag ’s middags 13 december 2016 de geest. Ondanks ons verdriet en et gemis weetn wi’j dat et goed is. Want van zien huus in Klooster is hi’j verhuusd nur zien eindbestemming. Nee, niet in zien geliefde auto en niet via de route Klooster- Meppel en ummegekeerd.

Dat hoeft niet meer.

Hi’j kreeg een ni’je route. Een route die maar iene kante op goat. De mooiste route, nur et mooiste eindpunt. Hi’j is veur Eeuwig Thuus.

 

Onbenulligheedn

Onbenulligheedn, alles ef te liedn onder onbenulligheedn. Niemand wördt er namelijk vrolijker van, niemand wördt er gelukkig van. Ik ok niet. Inteengdeel, as iets deur pure onbenulligheid iets langer duurt dan de gebrukelijke paar seconden raak ik in een onmiddellijk staat van argernisse. En doar kan ik niks an doen. Stomme dingn ling buutn mien geduldsheidszone.

Ik eb er een persoonlijke studie op lös e-loatn en bin tot de volgnde, weinig verrassende, conclusie e-koomn: veule onbenulligheedn wörn veroorzaakt deur de man. Bi’jveurbeeld: et is toch compleet onbenullig dat die ni’je tandebörstel of die ni’je batteri’jn niet metiene uut de verpakking te krieng bin? Da-j dat plastic mit gien meugelijkheid van die achterkante of kunn trekkn? Ik weet zeker dat hier een man achter zit: ‘Dichte maakn die handel, simpel holln.’ En umdat ik graag medestanders um mi’j hin verzamele betrek ik vake de gezinsleedn bi’j mien argernisse over dit onderwarp: ‘Sjongejonge, welk rund bedenkt now zukke belachelijke verpakking?! Dit is toch totaal klantonvriendelijk?!’ De reacties van et mannelijk geslacht in ons uus bin navenant: ‘Ochtoch, wat is ’t wat, hè?’

En dan die opening van een yoghurt of melkpak. In weezn is et zo eenvoudig as wat: mit twi’j vingers die beide flappies achteruut trekkn, um ze doarnoa weer terugge te drukkn tot er een opening ontstöt. En toch lukt dat de meeste keern niet, ongeacht wie et löstrekt, en Is de boel kats verbeugn. Zeg now eerlijk, zoiets stoms kan toch alleen een man bedenkn: ‘Simpel holln, dichte maakn.’ Et is dan toch terecht dat ik mut schreeuwn: ‘Wat een geknooi weer! Stomme pakkn!! Geef op een mes!’ Woarnoa ik de hele boovmkante an görte sniede. Ik zegge et oe, dit is allemoale mannewark, ondeurdacht mannewark.

En dan eb ik et nog niet iens over dat plakbandrollegien. Ken ie die? Die deurzichtige plakbandrollegies? Die zo handig in gebruuk bin? Now, doar denk ik anders over! Weet ie wel hoe lange ik zitte te pullekn um et begun van dat plakband te kunn vienn?! Weet ie dat wel?? Zukke onbenullige rollegies mossn verbeudn wörn, mien arte goat er van nur de knoppn! Ik heure de mannelijke bedenker hiervan al zeng: ‘Simpel holln, ziet et er mooi glad uut.’

En ken ie die vloeibare jus-flessn woar zo’n extra ofsluutdingien onder de dreidoppe zit? Zo’n dingien van: ie kunn schuddn en kniepn wat aa-j willn maar der kump niks uut?! Now, die ken ik ok!! Snel eem jus in de panne kniepn is er niet bi’j, nee, as een eersteklas onbenul mu-k mi’j eerst de nagels bijna an flardn pullkn um dat ofsluutdingien der of te krieng. Zeker weetn dat doar weer een man achter zit: ‘Simpel holln, ofsluutn die handel.’ Mien frustratie over disse onbenulligheid kent verbaal dan ok gien greinzn meer: ‘Warkelijk woar, as et now niet heel gauw lös goat broad ik helemoale nooit gien vleis weer, nooit weer!’

En as wi’j et dan toch over onbenullige verpakkingn em: wat vien ie dan van dat kleppien van et hagelslagpak? Dat ofslutertien da-j nur buutn muttn trekkn maar dat vake eerst nur binn schöt woarnoa oen vinger klem kump te zittn? Dat bin toch compleet onbenullige kleppies? Doar mùt een man achter zittn: ‘Simpel kleppien maakn, niet te muuilijk doen.’

Loatn wi’j maar gewoon eerlijk weezn. Eigenlijk is et mit al die mannelijke verpakkingn net as mit et hele mannelijke leven: ‘Loatn wi’j et veural simpel holn, veural nargens bi’j noadenkn.’

Wanneer ik dan ok mien man trots confrontere mit disse onbenulligheedn, mien uutgebreide studie doarnoar en de conclusie doarvan zeg hi’j: ‘Da-j doar zoveule tied an besteed em, dàs pas onbenullig.’

Reumatiekpilln

Wi’j zittn gezellig an de koffie as et gezichte van mien man plotseling paniekerige trekkies vertoont.
‘Frouk, nargens umme, heur, maar der brek mi’j een stuk van de koeze of!’
Et harte zakt mi’j in de schoenn, et is weer zoverre. ‘Dat méén ie niet! Niet weer!’ roep ik dan ok licht hysterisch uut.
‘Ja, echt. Een best stuk.’ Hi’j rommelt mit de tonge deur zien mond en ziet er ongerust uut.
Toch vuul ik gien enkel medeleevm. Wel argernissse. Want et is bijna elk joar etzelfde verhaal: vlak veurdat wi’j op vekansie goan gebeurt er iets mit zien tandn of koezn.
En elke keer is de eign tandarts al op vekansie en mut hi’j óf nur een tandarts in een andere gemeente óf de piene tiedns de vekansie tempern mit pienstillers.
Der is zelfs een joar e-west dat er een halve koeze ofbrak tiedns de eerste dag in et buutnland.
Enig begrip veur mien totale gebrek an medeleevm is dus wel op zien plekke.
Toch is er een lichtpuntien: et duurt nog twi’j weekn veurdat wi’j op vekansie goan, dus in principe mut et disse keer goedkoomn.
En dat kump et.
De volnde dag wördt et vakkundig deur de tandarts verhölpn. Gelukkig, dat gedoe kunn wi’j wegstreepn.
Inderdoad, wi’j kunn zo’n twalef daang wegstreepn.
Drie daang veur de grote vertrekdag meldt meneer zich weer: ien van zien koezn dut ontstekingsachtig zeer. De broek zakt mi’j of. Ik kan hum wel wurgn, mit koezn en al. Et is now al vri’jdag en moandag goan wi’j weg! Dat betekent dat de man vandage of zoaterdag nur de tandarts mut! Dat goat nooit meer lukkn!
Toch belt hi’j de tandarts. Ik heure hum zien probleem vertelln, heure ge-hum en dan flustert hi’j, mit de hand op de hoorn: ‘De tandarts ef al vekansie…’ Ik kan een schreeuw niet meer onderdrukkn. ‘NETUUUUUUURLIJK! Woarumme ok niet! Goat as tandarts veural op vekansie!’
Mien man gebaart dat ik mi’j stille mut holln.
Wanneer hi’j et gesprek beëindigd zeg hi’j: ‘Veurda-j weer begunn te knettern: ze belln mi’j terugge of ik er vandage nog tussn kan, want de tandarts is nog wel op de locatie anwezig.’
Et geluk is disse keer mit hum, ’s middes kan hi’j terechte. En inderdoad, noa de beruchte fotoklemme tussn de kaakn en et maakn van een foto wördt bevestigd wat wi’j dachtn: der zit een ontsteking onder de koeze. Ze koomn overien dat hi’j et eerst probeert mit penicilline.

En zo doen wi’j et.
Wie wet löp et mit een sisser of.
‘s Moandags vertrekkn wi’j dan ok vol goeie moed nur onze vekansiebestemming.
Zoas te verwachtn kreg meneer halverwege de rit heufdzeerte, maar doar maakn wi’j ons gien van beidn dikke bienn umme.
Dat is al joarn een bekend vekansieverschiensel. Toch oogt hi’j anders as anders.
Wanneer wi’j al een endtien in et buutnland bin vroag ik hum oprecht bezörgt: ‘Et goat niet goed mit oe, hè?’
De man schöf hin en weer en wet zich eigenlijk gien road meer. Hi’j verzucht: ‘Nee, lange niet. Ik eb zo’n iewigste heufdzeerte, vanof de kake nur boovm in et heufd.’
Ik neme et stuur over en wanneer wi’j ankoomn op de plaats van bestemming kan hi’j eindelijk op bedde goan ling mit wat paracetamollegies.
Maar die helpn niks. De hele oamd en nacht ef hi’j vreselijke piene. De volnde dag kan hi’j tot overmaat van ramp ok zien mond niet meer lös krieng. Hi’j schöf et eetn tussn een spletien deur nur binn.
Dit kan zo niet langer. Noa een bezuuk an de dörpsapotheek kump hi’j terugge mit biezundere pilln, een deuze vol. ‘Frouk, dit helpt ok bi’j reumatiek, dat mut dus goed koomn.’
Een licht ironische grijns lig um zien geblesseerde kake. En warachjan, wanneer de eerste twi’j pilln begunn te warkn klaart zien gezichte op. ‘Deerne, dit bin hele beste pilln, wat een verschil!’
En vanof dat moment krieng wi’j gelukkig de vekansie zoas ie heurt te weezn: gezellig en relaxed.
Toch blef eetn een probleem, zien kaakn willn bijna niet van mekare. Et blef een schoef-sessie.
Ik geve hum, mit al mien dokterservaring, een belangriek advies: ‘Ie em ongewild zo machtig hard op dat fotoklemmegien e-beetn dat de boel verrekt is. Ie muttn now zörgn da-j deur dat dooie punt hingoan. Dus: lös die mond.’
En dat probeert hi’j. Zo’n tig keer op een dag.
En teeng et ende van de vekansieweke kan hi’j weer fatsoenlijk eetn en is de piene, zonder medicatie, zo goed as weg.
En mocht ie now denkn: oh, wat sneu veur ze, zo’n vekansie, dan zeng wi’j: niks heur, disse hele affaire ef ien positief ding op e-bracht: mocht de reumatiek zich binnkört ècht bi’j ien van ons anmeldn, dan em wi’j in ieder geval veurroad genog!

Op een mooie Pinksterdag

Der bin van die gezinn die veur een dubbeltien op de eerste rang willn zittn.
Maar ie em der ok die et financieel niet gek genog kan, zolange aa-j maar genietn.
Wi’j heurn as gezin dus bi’j de eerste versie. Een betien zunig bin wi’j.
Wi’j willn et lekkerste en et leukste veur een bodempriessien.
En as dat niet kan doen wi’j et gewoon niet. Maar soms willn wi’j wel ies piekn wanneer de sfeer arg goed is.
En die goeie sfeer zit er op de twi’jde Pinksterdag in. Ons bijna voltallige gezin en aanhang goat namelijk nur et Vredes- en Oorlogsmuseum in Nijverdal.
Op zich al een vri’j unieke gebeurtenis dat iederiene wil en kan, dus die basis is al goed.
Zo goed zelfs dat mien man een gulle geest over zich kreg en de entree betaalt.
Et museum gef mooie, heftige maar ok ontroerende gebeurtenissn weer van de WOII.
An et ende van de route zien wi’j een nostalgisch ingerichte koffiehoek.
Terwijl ik de priezn zie van de koffie en de Liberation-cake begun ik te rekenn. As wi’j as olders dit ok betaaln hoeveule kost ons dat dan? Och wat, de sfeer is goed, et kan mi’j eigenlijk ok niks skeeln.
Tied veur een andere actie: mien man emotioneel bewarkn. Want uiteraard slöt hi’j ok metiene an et rekenn, noa die betaling van de entree.
Maar now is de kans, de sfeer is goed.
Ik flustere: ‘Wat dunkt oe, zol et niet machtig gezellig weezn as wi’j as gezin eem wat zolln drinkn hier?’
Mien man kek rond, speurt nur priezen, bekek de gezellige entourage en beslist verrassend snel: ‘Ja, leuk, dat doen wi’j!’
Noa et koffiedrinkn besluutn wi’j um de Canadese begraafplaatse op de Holterbarg te bezuukn.
Ok dat wördt een indrukwekkend gebeurn. Zoveule graavm, wi’j wörn der stille van.
Noa nog een kleine wandeling over de heide besluutn wi’j, umdat de sfeer nog steeds uitermate goed is, um niet thuus te goan eetn maar bi’j de MacDonalds. Niet al te duur en toch lekker.
Wanneer wi’j de parkeerplaatse van de Mac opriedn slöt de sfeer ietwat umme.
Starvensdrok is et.
Ik lope op een draffien nur de ingang um te kiekn of der sowieso nog wel een plekke veur ons is, maar de wachtrij stöt al pal achter de schoefdeurn van de ingang.
En dan barst de discussie lös: wàt goan wi’j now doen? Gewoon thuus achter et brood, deurriedn nur een andere Mac, iets bestelln?
Et iene noa et andere plan wördt verwörpm.
De goeie sfeer begunt te daaln.
Now wìlln wi’j een keer piekn qua kostn en now zal et zeker niet lukkn?
Toch willn wi’j et nog niet opgeefm en besluutn, al bellend in de auto’s, een digitale bestelling te plaatsn bi’j een ‘buutnlandse’ thuusbezörger. Al mit al wel veule duurder maar dat maakt ons niks meer uut.
Et eetn zal binn drie kwartier bezörgd wörn bi’j ons thuus.
Wanneer de toafel e-dekt is begunt et wachtn.
Best muuilijk aa-j al zo lange zin an eetn em. Toch holln wi’j de moed er in en kunn de klokke wel veuruut kiekn.
De drie kwartier duurn dan ok arg lange. Wanneer wi’j de leste seconde ofvinkn is er nog gien bestelling.
Een half ure later nog niet.
Wi’j besluutn um de zake te belln. Gien geheur.
‘Hi’j is vaste dichte op twi’jde Pinksterdag!’, zeg ien van de kienders.
Umdat wi’j op internet nargens kunn zien of dat zo is, rest ons niks anders dan wachtn.
Totdat er weer een kwartier verstrek en der nog niks is.
’t Is dudelijk, der kump niks.
Mien man pakt de koe bi’j de hoorns en plaatst bi’j onze plaatselijke cafetaria een joekel van een bestelling.
Dat mùt, wi’j bin der deur, der mut eetn wörn, ongeacht de kostn!
Wanneer mien man an de iene kante onze dam ofredt um de vette hap op te haaln, redt an de andere kante de ‘buutnlandse’ bezörger de dam op.
Mit verbijstering zien wi’j grote, goedgevulde draagtassn.
Noa et betaaln weetn wi’j ons effn gien road.
Et iene kiend herhaalt maar steeds: dit meen ie niet-dit meen ie niet!, de ander lig blauw van et lachn en de volgnde stöt mit de mobiel kloar um et heufd van mien man te filmn as hi’j binnkump.
De spanning nemp toe as hi’j de dam weer opfietst, mit ok grote draagtassn vol eetnswaar.
Ien ding is zeker: dit kan de man financieel gezien niet verwarkn, dit wördt geheid een gefoeter.
Wi’j stoan allemoale um et hoekien in de kamer, een zeune stöt kloar mit de mobiel en doar kump de man binn.
’t Is eem stille, en dan brek et besef deur: dubbel eetn, dubbele kostn!
Wi’j zien zien heufd vertrekkn en bin kloar veur zien heftige reactie.
En heftig is ie, in al zien simpelheid: ‘Oh… Now, mi’j dunkt, zo em wi’j wel genog.’

Vrouwn en tassn

Ik wörre der wel ies muu van, al dat gemauw van de mann over de inhold van de damestassn.
Een inhold woar de mann alleen maar de umvang van ziet, maar niet et belang.
Die inhold ontstöt namelijk niet zomaar, zo van: och, loatn wi’j vrouwn ies een bende troep mee sleepm.
Welnee, die inhold kump veurt uut een grenzeloze zörgzaamheid woar de man gien weet van ef.
Zörgzaamheid mit een scharp oge veur eventuele kleine of grote rampn, veural wanneer wi’j van huus goan. En zeker wanneer er kleine kienders mee goan.
Want al neem ie ok maar ien kiend mee veur een midaggien winkeln ofzo, dan is dat iene kiend al een bron van ellende. En die ellende, op welk kienderlijk vlak ok, mut incalculeerd wörn en mut mit een veuruutziende blik zo snel meugelijk op e-löst wörn.
En zo koomn wi’j dus bi’j de inhold van de damestasse, die grote tasse die zo zwoar an onze scholder hangt. Want zwoar is ie. Al heurt de man ons doar nooit over klaang.
Inteengdeel, wi’j draang die grote tasse mit opgeheven heufd, asof hi’j totaal niet zwoar is. Maar dat is ie wel. Want noast onze eign spulln zoas de pörtemenee, mobiel, sleutels, lippestift, hoarbörstel, tandenstokers, papiern zaddoekies, deodorant, spiegeltien, agenda, penne, zunnebrille, flessien water, kauwgom, pienstillers, snoep, tampons of moandverband, bin der nog zoveule extra’s die veur dat kiend mee e-neumn muttn wörn.
Al goan wi’j alleen maar eem een boskoppien haaln in de stad.
Extra’s woar een man nooit ies bi’j stille zal stoan. Nooit.
Wi’j wel. Want wi’j em die veuruutziende blik. Wi’j weetn namelijk dat, wanneer wi’j nog maar net in de auto zittn, de inhold van de kienderdarmpies al in de pamper e-drukt wördt. Dat is eem zeker as reeng nat is.
Dus muttn der extra pampers mee in de tasse. En schoonmaakdoekies, of een vochtig washandtien in een plastic zakkien, um dat vieze bibsien schone mee te kunn maakn. En een ofvalzakkien um die vieze pamper weer in te kunn doen.
En stel now da-j et grote geluk em dat oen kiend al zindelijk is, dat et gien pamper meer an ef, dan nòg ku-j op oen vingers noatelln da-j, zodra a-j de snelweg opriedn, te heurn krieng: ‘Ma-ham, ik mut plassn!’ Dat is net zo zeker as Suntekloas op vief december joarig is.
Zekerheedn woar de man gien weet van ef. En um die zekerheedn en veuruutziende blik drukkn wi’j een extra onderbroekien en spiekerbroekien in onze tasse. Want uiteraard bin wi’j nooit op tied bi’j een wc, kunn wi’j nooit zomaar de snelweg ofriedn um een barm op te zuukn.
Mit as gevolg dat et kiend et löt loopm. In et autostoeltien, op de stoelverhoger, of gewoon op de achterbanke. Dat wet een moeder gewoon, want ok dat is een zekerheid.
En stel dat dat allemoale tòch goed goat, de hele rit gien centje pijn, dan calculeern wi’j een opkoomde misselijkheid van et kiend in. Of een bloedneuze. Of gewoon een vieze snotneuze, woar de gruuine belln uuthangn en et kiend ze mit de tonge nur binn dreigt te slikkern.
Dan kunn wi’j uut onze gevulde tasse die papiern zakdoekies opduukn en et kiend weer een schone boofmlippe geevm.
En wanneer et kiend begunt te mekkern dat et dörst ef of honger, dan kunn wi’j et weer een posien rustig krieng mit een snoepien en een betien drinkn. Uut die grote tasse.
Geweldig toch, die veuruutziende blik van ons vrouwn? Maar nee heur, et ienige wat de man dut is krakeeln op die grote tasse ‘die altied mee e-sleept mut wörn!’
Nee, dan de man. Die röp et kiend, trekt et de jasse an, pakt zien pörtemonee en vertrekt gewoon, zonder veuruutziende blik. Want wördt er in de broek e-piest of e-poept, dan haalt ie zien scholders op en winkelt gewoon deur. En mocht et kiend diezelfde gruuine snottebelln onder de neuze em hangn en et continue afveegt an de mouwe van zien jassien of truigien, ok dàn haalt de man zien scholders op.
En woarumme?
Umdat ze maar ien veuruutziende blik em, die helaas nog woar is ok: ‘Moeder de vrouwe wast alles wel weer uut.’

Löslaoten

Onze oldste zeune löp rustig mit zien koffertien-op-wielen nur een grote groep jongelui. Hi’j wördt hartelijk ontvöngen, ze roepen zien name en slaon hem bi’j ankomst luudruchtig op de scholders. Grijnzend ondergaot de dreugstöppel alles. Zien va en moe bin uut zien beeld verdwenen en wi’j heuren de grootst meugelijke flauwekul over en weer galmen.
Vrolijk bin ze, stuk veur stuk.
Ok gien wonder: ze gaon een weke mit de bus op studiereize nur Barcelona. Stadsarchitectuur bekieken. Zeggen ze.
Onze zeune is ok vrolijk. Starker nog: hi’j hef er machtig veule zin in. En dat is veur ons net zo onbegriepelijk als wanneer er stukken keton i.p.v. dakpannen op een huus e’legt zollen wörden.
Want dit is toch die zeune die niet meer mee wol op vekansie? Die veule liever thuusbleef? Die niet van dat reizen huult? En daor stöt ie dan now, te genieten en te grijnzen, van oor tot oor. Echt waor, ik gun het hem zwaor, maar ik snappe der helemaole niks van.
Lig het dan toch an het gezelschap waor hi’j mit mee gaot?
Bin ik niet leuk genog meer um vekansie mee te vieren?
Viendt hi’j disse jongens leuker dan zien eigen bruurs en zussien?
Bin wi’j zogezegd niet de muuite meer weerd um mee weg te gaon?
Bin ik eigenlijk nog wel een belangrieke factor in zien leven?
Een brok welt op in mien keel. Het hele beeld van mi’jzelf als fantastische moeder lazert in ien keer in duzend scharven uut mekare.
Manman, het grep mi’j zo an dat ik mi’j wankelend vaste mut holden an mien man. ‘Frouk, wat is er? Ha’j toch dat leste wientien niet mutten nemen?’
Ik schudde mien heufd. ‘Nee, ’t is gewoon dudelijk.’ Verbaasd kek hi’j mi’j an. ‘Wàt is dudelijk?’ Mi’j nog steeds vaste klemmend an zien arm stoot ik er uut: ‘Die lange lempe daor hölt niet meer van mi’j!’
Ik heure een snik deurklinken in mien stemme.
‘O, as ’t niet meer is…’ zeg mien man en dreit zich umme.
En daor stao ik dan, eenzaam en alleen tussen die feestvierende menigte. Geestelijk totaal verrinneweert.
En dan kump de bus er an. De groep jongelui stapt opgewönden in. Ik tuute mien lippen veur een ofscheidskus maar de zeune gaot veur ons staon en zeg: ‘Now, het beste. Ik belle wel af en toe. Tot volgende weke.’
Ik zie dat mien man hem op de scholder slöt en heure hem een fijne weke toeweinsen. Ok ik mompele zoiets en dreie nog even heel dudelijk mien wange nur de jonge toe. Maar niks, heur, ’t is over en uut.
Gelukkig krieg ik hem goed in het vizier as hi’j zien plekke in de bus e’vunden hef.
En gelukkig, hi’j ziet mi’j ok. Toch nog even contact, van moeder tot zeune.
‘Zeg, Frouk, ze gaon nog lange niet fut, heur, holt nog maar even op mit zweien.’
As de bus eindelijk vertrekt grijnst de jonge nur ons en…zweit.
Ja echt, hi’j zweit!
Of toch niet?
Of trok hi’j gewoon an het gördientien?
Kan mi’j ok niks skelen, ik zweie terugge, mien arm verkrampend tot op het bot.
Totdat mien man zeg: ‘Frouk, ok now ku-j wel stoppen mit zweien, heur, die bus is al bijna in Barcelona.’

En van de iene löswiekende ontwikkeling rol ik schokkend over in de andere: diezelfde lummel kreg rijles. Stapt in de auto en redt zelfstandig weg.
Weg van mi’j, zien chauffeurmoeder, die hem al 18 jaor lang overal e’bracht hef waor hi’j in gevallen van nood mos wezen. Die mi’j, zeg maar, daorin gewoon nog steeds neudig was.
Hi’j is zelfs al zo zelfstandig dat hi’j een prachtige stageplekke bi-j een bouwkundig tekenTeam hef weten te regelen en daordeur al vrij zeker is van een bane.
Allemaole mooi en prachtig, maar die lummel wiekt daordeur steeds verder van mi’j lös.
En dat wil ik nog niet, ik wil gewoon de belangriekste blieven, ik wil neudig blieven, ik wil mien belangrieke vinger in zien pap blieven holden. Pap, die hij nog elke aovend op-et, an mien taofel, in mien keuken, in mien huus.
As ik hem op een aovend weer die pap in zien mond zie skoeven, heur ik hem tussen twee happen deur zeggen: ‘Zeg, jongens, as ik straks die bane kriege, vraog ik hier in Klooster wel een huus an, heur. Gao ik lekker op mi’jzelf wonen…’
Mien lepel valt kletterend op de taofel.
Ik kan er nog net, volslagen zinloos, uutstoten: ‘Dan kook ie ok zelf oen pap maar…!’

Bloed en spuiten

‘Ach, mien jonge, maakt oe maar gien dikke bienen, het stelt echt niks veur.’
‘Ja, ja, ie zullen het weten…’
‘Dat klöpt, ik heb genog ervaring mit die spuiten. Ze jenzen hem der in, het prikt dan effen en het zol eventueel nog kunnen da-j tegen de vlakte slaon, maar daornao vuul ie niks meer.’
‘Hm, zal wel.’
‘En in het argste geval drukken ze oe mit een man of zesse tegen de grond zodat ze ok nog de tweede en eventuele darde spuite der in kunnen rammen.’
‘O.’
‘Ja, en as het dan nog niet lukt dan roppen ze de koeze der gewoon in zien geheel uut.’
‘Maar hi’j gaot er uut, denkt er maar goed umme! Ik heb wel ies heurt dat ze mit een grote knieptange…’
‘Ja, nokken maar mit die flauwekul.’
Even kiek ik de jongen van opziet an. Hi’j zit schienbaar relaxed naost mi’j in de auto.
De auto die ons nur Zwolle redt, nur het ziekenhuus.
Ja, nur het ziekenhuus. Nur de tanden-en-koezendokter.
Want disse zeune hef dwarse verstandskoezen. Ja, echte dwarsen. Zo dwars zelfs dat ze nooit het mondlicht zullen anschouwen.
Ze zullen nooit mit de kop boven het water uutkomen, zullen nooit het heufd boven het maaiveld uutsteken, zullen nooit de weelde van een tandenbörstel vulen, zullen alleen maar dwarsliggers wezen en zich in de wörtels van hun buurman vrutten. Sja, en zoveule burengerucht kan een mond niet verdragen, dus mutten ze der uut e’trökken wörren. Mit wörtel en al.
‘O ja, en als het meezit, bloedt ie ok nog as een rund. Want ja, het lig netuurlijk wel lös allemaole.’
‘O.’
‘Ja, en ie weten, die andere mut ok nog een keer, hè. Dus dat wördt dubbel bloeden en dubbele verdovingsprikken.’
‘Ja.’
‘En a-j mazzel em brek de koeze ok nog ies in twee stukken, zodat ze oe nog verder lös mutten snieden um die andere helfte te kunnen kriegen.’
‘O.’
‘Ja, en as dat niet lukt, dan denk ik dat ze van buten of nur binnen warken. Dat ze dus oen wange lös gaon halen um der bi’j de kunnen. Ja, dat denk ik.’
‘Now, bi-j klaor mit al die flauwekul? Wi’j bin der namelijk.’
Och heden ja, ik heb zo geneuten van mien gesprek mit de jonge dat ik niet iens in de gaten hebbe dat onze auto al veur de Weeznlanden stöt.
Het zuken nur een parkeerplekke valt niet mee, het maakt mi’j razend in de kop. Ik riede heen en weer en verlange nur een enörme spuite waor ik al die domme, rondkrummelende ziekenhuusbezuukers mee kan laoten verdwienen.
Nao een stief kwartier vienen wi’j eindelijk een plekkien en rennen wi’j de gangen deur. Hijgend zetten wi-j ons achterwark op de stoel en blieven dan in alle rust wachten op onze beurte.
Ja, ‘onze’ beurte. Want het is wel MIEN zeune die hier zit, ja! Mien eigen vlees en bloed, MIEN jonge die tommiet onder het bloederige mes mut.
‘Meneer Weijs?’ vrög een vriendelijk verpleegster. De zeune kek um zich hin, wil mi’j haost vraogen of zien va ok e’hölpen mut wörren, maar nao een blik op mien gezichte begunt het hem te dagen: ‘Tssss…ik bin dat zelf, joh!’
Parmantig loop ik achter de lange lempe an, ik zal die jonge ies goed bi’jstaon.
‘Mevrouw, gaat u hier maar even zitten, dan gaan we uw zoon eerst even verdoven.’
Prima, ofwarken maar die handel.
Ik zie de jonge rustig op de stoel liggen, mit de mond wiedewagen open. De dokter pröt wat mit hem, hi’j lacht wat en dan zie ik de grote spuite. En die gaot richting de mond van mien zeune. En die gaot IN de mond van mien zeune. En die verdwient bijna in zien strotte, zo lang is die naolde! Het griezelt mi’j toe. Dan halen ze hem der weer uut en het duurt een eeuwigheid veurdat het einde van de naolde weer in zicht is. En al die tied gef de jonge gien krimp.
En dan kump de tweede spuite. En die verdwient bijna in de mage van de jonge!
Ik vule mien eigen mage een vremde sprong maken.
Ik wil opstaon en roepen: ‘Ophollen, geeft ze maar an mi’j, haalt mien koeze der maar uut, maar laot mien zeune mit rust!!’ Ik slao de handen veur mien ogen en as de dokter zeg: ‘Mevrouw, gaat u mee naar het operatiezaaltje?’ dan schud ik ‘nee’ en stootte der uut: ‘Och neuh, jullie maang het disse keer zelf doen.’ En dan maak ik mi’j uut de voeten.
En wachte.
En wachte.
As ik van radeloosheid bijna niet meer in die wachtkamer kan blieven zitten zie ik mien zeune fris en fruitig binnenkomen.
Hi’j hef een dikke wange maar vertelt opgewekt, mit klemzittende kaken, dat alles zo gepiept was, binnen vief minuten.
‘Dat lieg ie, ik zitte hier al een halve dag op oe te wachten!’ roep ik verontwaardigd uut.
‘O. Now, kiek maar eem op oen alozie, veurda-j nog meer onzin uut gaon kramen.’
Dan lopen wi’j gezamenlijk nur de auto. De auto die ons weer op huus an zal rieden.
Onderwiel vrög de jonge mi’j: ‘En waorumme wol ie now niet mee dat operatie-zltien in?’ Onderzuukend kek hi’j mi’j an.
Zo relaxed meugelijk geef ik hem antwoord: ‘Now, dat kump, ik mos neudig plassen….’

Boskoppenbriefien

‘Ik snappe dat niet! Rieden ze 60 as er 80 e-reden mag wörren!’
Nog maar net buten Klooster kump de auto-irritatie van mien man alweer opzetten.
‘Ja, man’, zeg ik, ‘Waardeloos.’
‘En ik kan ok niet inhalen, mu-j kieken, zoveule tegenliggers!’
Ik knikke en zegge: ‘Ja, man, waardeloos.’
Zien scharpe profiel lek nog scharper te wörren en zien lippen veranderen in bloedloze, dunne strepies.
As een gespannen vere zit hi’j achter het stuur en wanneer de meugelijkheid zich andient gef hi’j een stoot gas en stöf de slome slakke veurbi’j.
‘Wedden?’ zeg ie.
Ik zegge: ‘Wàt wedden?’
‘Now, wedden: het is een vrouwe of een olde man.’
As wi’j op gelieke heugte bin mit de slakke zien wi’j dat het nog arger is: ’t is een olde vrouwe…
‘Manman, ze mossen het gewoon verbieden um onder de maximumsnelheid te rieden! Dòar zol een politie now ies tegen op mutten treden!’
Ik bin het roerend mit hem iens en zuchte: ‘Doen ze niet. Waardeloos.’
Ie zullen het mit mekare niet geleuven maar wi’j bin opgewekt op weg nur een hotel in Egmond an Zee. En wi’j hebben daor enörm veule zin in.
Zoveule zelfs dat wi’j gewoon gien auto veur ons kunnen verdragen, eigenlijk mut de weg nur Egmond totaal leeg wezen.
Dan bin wi’j der misschien een ure eerder.
Maar goed, het mag niet zo wezen.
As wi’j, nao nog verscheiden vrouwelijke en olde-mannelijke automobilisten inhaalt te hebben, in Egmond an-koom, ontvangt de zunne ons mit heerlijke, warme stralen.
Snel zetten wi’j onze stoelties op het strand, pakken het meegeneum eten, drinken en de roddelbladen uut de tasse en gaon zitten.
Genieten.
Tot ik opiens argens an mut denken: ‘Hé, Frits, zollen de kienders now ok nog an de boskoppm denken die ze mutten halen? Dat brood en die spinazie?’
Mien man kek effen op van zien blad en mompelt: ‘Frouk , ik heb daor het volste vertrouwen in. Anders hebben ze zichzelf bi-j ’t poot, spinazie en brood is jummers het ienige dat ze lussen?’
O ja, dat is ok zo, denk ik, hun eigen hachien vergeten ze vaste niet.
Nao een minuut of wat heur ik mien man zeggen: ‘Ik bin eigenlijk veule beni’jder of ze ok stofzoegen, ofwassen en het gros gaon mei’jen, zo as ik ze op een briefien e-skreven hebbe. Ik bin ok beni’jd of ze een vredige rolverdeling daorin anbrengen.’
Hm. Zit wat in, wat zörgelijks ok.
Maar ik zegge: ‘Frits, ik heb daor het volste vertrouwen in, dat gebeurd echt wel, al zal het ok vief minuten veurdat wi’j binn koom allemaole nog mutten gebeuren.’
Ik zie mien man effen knikken waornao wi’j allebei weer in ons roddelblad duken.
Daornao lopen wi’j genietend en hand in hand even deur de dunen.
Woar het geluud van de mobiel de vredige stilte ruw verbrek.
Onze dochter, ze mut ons even spreken.
Heur stemmegien klinkt opgewekt: ‘Now, het gaot hier heeeeel goed, heur, echt, alles gaot goed. De jongens hebben de boskoppen haalt en het gros is ok al e-meit. En het regent hier vreeeeeeselijk hard!’
Op de achtergrond heur ik jongensstemmen roepen: ‘Ja, en de wc is overstroomt, wat een troep! En de parkplanten binnen allemaole nur de knoppen!’
‘DAT MEEN IE NIET!’ roep ik uut.
Onze dochter lacht en zegt: ‘Dat van die wc is niet zo, heur, maar het regent, weit en onweert hier wel heel arg hard. En o ja, de stroom is der ok nog of e-west. De compjoeters wollen ok niet meer opstarten, geleuf ik.’
Op de achtergrond wördt het weer feilloos schreeuwend an e-vult: ‘Klöpt, ze bin allemaole nur de mieter!!’
Uut alle macht negeren wi’j die achtergrond geluden en hangen nao een paar minuten weer op. As wi’j de volgende dag, biezunder voldaan en uut e-rust, weer op huus anrieden, vervalt mien man al vlot weer in zien foeterende autorol.
Het lek of de meinsen van de hinweg ons op de teruggeweg expres nog weer even dwars willen zitten.
Toch arriveren wi’j in een prettig humeur ons dörp.
Wi’j rieden de dam van ons huus op en wörren deur niemand ontvöngen bi’j de deure.
Hm, spontaan volkien toch.
De keuken binnenkoment is het een slagveld op het aanrecht.
Hm, ze bin zeker nog an het eten. Ok zie ik dat het witte kleedtien op de keukentaofel ontbrek.
Ik ontwaar het, opgefrommeld op de wasmessiene.
In de kamer zit het volkien onderuutgezakt veur de tilleviesie te eten: tosties, hamburgers en frikandelln. Hm,die genietn dus ok, zo te zien.
As ze hun ogen eindelijk van de tv lös kunnen rukken, ontwaarn ze ons en heuren wi’j vier keer: ‘Hu-j.’
Zo enthousiast…
Maar dan springt onze dochter op en nemp mi’j mee de keuken in.
‘Kiek, mamme, mien bruur hef gisteren de boskoppen haalt en de tasse op de taofel e-zet. Toen ik vanmörn beneden kwam lag er een hele grote, gruuine plasse op het kleedtien en op de taofel. Was hi’j vergeten de diepvriesspinazie uut de tasse te halen. De taofel hef now wat bulten, maar dat gef niet, hè? Maar hi’j hef alweer ni-je spinazie haalt, heur. En wi’j gaon zo ofwassen en jullie bedde slöp heel arg lekker!!!’
Huh? Ons bedde??
Even doezelt het mi’j van al die informatie die ze der bijna in ien ademteug uut gooit. Der bin meer dingen gebeurd dan op het opdrachtbriefien stonden, concludeer ik.
Ik roepe de spinaziebruur en vraoge hem hoe hi’j zo dom hef kunnen wezen um de spinazie niet metiene in de diepvries te doen.
Zien görtdreuge antwoord is simpel: ‘Now, dat stond niet op het briefien.’

Punter of bikini

‘Wàt denk ie toch allemoale mee te neem!? Bi’j wel lekker? Dat past allemoale niet in die boot heur!’
Mien man kek vol ofgrijzen en mit et zwiet dikke veur de kop nur de twee klapstoeln, et ligkussn, et opbloasbare beddegien, de parasol, de tasse mit eetn en drinkn, de plastic zak mit leesvoer, de handdoekn en et fototoestel dat ik kloar e-zet ebbe in de garage.
Ik zette mien verleidelijkste glimlach op en zegge: ‘Dat past allemoale wel in die boot, maakt oe maar gien dikke  bienn. Ik eb een enörm goed ontwikkeld ruumtelijk inzicht dus vertrouwd now maar op mi’j.’
‘Lustert ies eem Frouk, et is maar een punter, heur, gien camper van een meter of achte! En dan derbi’j, wi’j goan alleen maar eem een stukkien vaarn en misschien eem zwemm, dan bin wi’j al disse flauwekul toch niet neudig? Ruumt dat zwembeddegien maar mooi weer op, en die twee stoeln, en die parasol en dat kussn.’
De man klinkt vrij overtuugd van zien eigen overheersingskrachtn. Maar helaas, ok now is ie weer de verliezende parti’je.
Mit knipperende oong zeg ik zachies: ‘Jochie, ik eb mien ni’je bikini al an onder mien kleern, ie willn dat toch wel zien straks?’ De zwakke mannelijke schakel kek mi’j an en probeert nog eem de show  op te holn: ‘Wat ef dat now mit al die rommel te maakn dan?’
‘Alles. Want as dat niet mee mag trek ik mien kleern niet uut op de boot, en zul ie dus niks te zien krieng van mien schitterende, gestroomlijnde en strak in et vel zittnde lichem…’
En doar eb ik em. Ik heure em zuchtn, een betien geïrriteerd maar ok wat slachtofferig. Zo van: ‘Ghèjong, ’t Is heur weer e-lukt.’
Schokscholderend löp hi’j nur de auto en gooit alle punter-genotsmiddelen in de kofferbak.
Dan riedn wi’j nur het prachtige haventien van Klooster, genaamd ‘het Veentien’.  De punter lig er mooi bi’j en de spulln verspreid ik tactisch over de boot. Zo lek et net of er maar weinig aan boord lig.
Mien man koppelt alles lös en vaste an mekare, pompt wat benzine nur de motor en begunt, mit nog meer zwiet op zien heufd dan hi’j al had, te trekkn an et touw.
Mit zien machtige, gespierde narms maakt ie mooie, grote zwein. De motor pruttelt bi’j elke haal, maar zet zien toontien niet deur tot een constant gepruttel.
Noa de vierde haal gebeurt er nog niks. Ik holle mi’j zo koest meugelijk, mut dit moment niet onderbreken. De viefde haal kenmarkt zich ok deur een pruttelende stilte.
Mien man kek effn achterumme nur mi’j, woarop ik snel in de tasse begunne te rommeln.
Ik zie dat hi’j mit een zaddoek zien heufd ofdreugd, heur hum diepe  zuchtm, zie dat hi’j de motor eem noakek en doarnoa weer mit frisse teengzin verder trekt.
Noa de kritieke achtste haal, woarop de motor eigenlijk altied wel wat leefm begunt te vertoon, gebeurd er nog niks. De lichaamstaal van de grote, starke keerl verandert. Zien oorspronkelijke geïrriteerdheid, ontstoan bi’j de vierde haal en stark toe e-neum bi’j de neengde haal, is verandert in een niedigheid die zich nauwelijks lot umschriefm.
Ik zal een zwakke poging doen: et ropm an et touw kreg zo’n enörme snelheid dat ik mi’j verwondere over de kracht van dat touw.
De kaakgewrichtn van mien man maakn malende bewegingn, zien nekke is ien dikke massa opgezwölln spiern, zien gezichte is verandert in een donderwolke zoas nog nooit over Klooster hin e-dreefm is en uut zien mond ontkoom em woordn woar hi’j vrogger zien zeuns een drei veur umme de oorn gaf.
‘Warm, hè?’ zeg ik veurzichtig, terwijl ik mien t-shirtien al vustig uuttrekke.
Misschien dat dit uutzicht de man wat milder kan stemm.
De sympathieke en meelevende woordn em mien lippm nog maar nauwelijk verloatn as hi’j, e-beetn as deur een slange, zich ummedreit en schreeuwt: ‘Ik trekke nog ien keer! Dut ie et dan niet, dan maag ie alles hoogstpersoonlijk weer in de auto mietern en loat ik die hele verrekte punter zinkn, zo vreselijk zinkn, dat nooit iemand em weer terugge kann vienn!!!’
Hi’j is zo verbliend deur razernij dat hi’j mi’j niet iens ziet zittn in mien bikinitoppien. En dat zeg genog.
De spanning löp op, hi’j veegt nog een leste keer et gutsnde zwiet van zien heufd, pompt nog ien keer wat benzine deur et slangegie, zet zich schrap teeng de achterwand van de punter, legt beide handn umme et touw en haalt mit zo’n noodgang uut dat ie bijna achterover in de punter klapt.
Terwijl ik hum uut alle macht teeng holle, heurn wi’j de motor ansloan.
Et gepruttel nemp toe in kracht en blef anholln, et klinkt as een symphonie-orkest dat zien klank in et Veentien nog nooit zo mooi ef loatn heurn.  Maar de dirigent van dit alles is kepot, is zien naderende hartprobleemn maar net ontkoom.
Ik schenke de man wat cola in, geef em een lekkere koeke, aai  em over zien kaalgescheurn heufd en zegge: ‘Wat een man bi’j toch, wat een krachtn, wat een spiern.’
In een leste poging um em weer in een zomers humeur te krieng trek ik ok mien broek uut.
Maar de sufferd ziet mi’j niet iens stoan in mien ni’je bikini, hi’j vertrekt namelijk gien spiere.
Toch vergis ik mi’j.
Slurpnd in de cola zeg hi’j: ‘Frouk, die punter goat nur Marktplaatse, al lag ie hier ok in oen blotenste nakie!’

Wandelend snoepien

‘Maar mag ik dan een poesien? Die vien ik zóóó lief!’ Mit heur grote blauwe ogen kek ons deerntien ons smekend an. Toch mutten wi’j stark blieven. Hard wezen zelfs: ‘Nee, een katte is altied bi’j de buren. Wördt dood e-reden. Stinkt. Haort. Lustert nans naor.’
‘Maar mag ik dan wel een kennien? Ik zal hem zelf verzörgen. Jullie hoeven niks te doen. Een kennien vien ik zóóó lief!’
‘Nee. As wi’j op vekansie gaon mut een ander der weer veur zörgen. En het is zielig, zo’n diertien alleen in zo’n klein haokien.’
‘Maak ie toch een groot haoke en dan koop ie der toch twi’j?’
‘Nee, ophollen te zeuren. Der kump hier gien dier in en umme het huus.’
Maar de wilskracht van de deerne nemp nao disse gesprekken, die gemiddeld ien keer per weke e-voerd wörn, niks in kracht of.
‘Maar een hondtien dan, zo’n klein wittien? O, mamme, die vien ik zóóó lief!’
‘Nee, want een hond mu-j wel drie keer per dag uut laoten.’
‘Dat doe ík wel! Vien ik zóóó leuk!’
‘Nee, dat doen ie niet want ie zitten op skoele, oen bruurs ok, pappe warkt de hele weke, en ikke een halve weke, dus….’
‘Maar mag ik dan niet op peerdrijles? Ik holle zoveule van peerden!’
‘Nee, ie maang op de majorettes, en dat is eerst wel genog.’
‘Maar een marmottien dan, of een cavia? Die vien ik zóóó li….’
‘Nee! Nee! en nog ies Nee! Hier, he-j een koekien, wegwezen, gaot speulen mit oen knuffeldieren.’
Stark bin wi’j e-bleven. Heel stark.
Maar op zekere dag schudt ons hele starke bolwark op zien grondvesten, wördt het finaal de bodem in e-stampt.
Het kan niet anders: hier bin hogere machten bezig um de olders te onttronen van hun gezag. Want wat gebeurt er: ons deerntien kump op zekere dag achter aosem thuus uut skoele.
In heur handen hef ze een deurzichtig bakkien van een gruuinteboer.
In dat bakkien zitten takkies klimop.
En veur ik kan vraong wat veur ni’je gruuintesoort er now weer ontdekt is vertelt ze mit astmatische uuthalen en stralende ogen: ‘Taco en Lars waren jaorig. Ja, allebei tegelieke, want ze bin een tweeling.’
‘Ja,’ zeg ik, ‘dat he-j dan, hè. Doet oen jasse ies uut.’
‘Ja, maar ze em ok trakteert!’
‘Zo, zo, schokkend.’
‘Ja, maar Taco trakteerde op een zakkien chips!’
‘Zo, fijn, en de ander op keeze? Doet oen jasse now ies uut en zet dat bakkien ies weg.’
‘Nee, dat kan niet, want der zit wat in!’
‘Ja, dat zie ik, klimop. Now, en?’
‘Ja, maar hier hef Lars op trakteert! Wel zo prachtig mooi!’
Ach, denk ik ontroerd, wat fijn dat zo’n kiend nog bliede is mit een paar takkies in een bakkien.
‘En weet ie wat, mamme..?’ ze nemp een flinke hap lucht en schreeuwt: ‘Hier zit mien huusdier in! Ik heb een huusdier, mamme, eerlijk e-kregen!’
Verbijstert kiek ik heur an. ‘Sinds wanneer mag der trakteert wörn op diern?’
Ze lustert a-gies niet en trekt heel veurzichtig het deksel van het bakkien. ‘Kiek, daor zit hi’j. En ik nuum hem Snoepie.’
En dan maak ik kennis mit ons huusdier: een wandelend takkien.
Ik bin der direkt enthousiast over. Dit is briljant.
Ik zuke een grote plastic emmer op, de bruurs maken gatties in het deurzichtige deksel, drukken nog wat extra klimop der in en het dier kreg een plekkien op heur slaopkamer.
Ze löt hem lopen op heur handen, stek hele verhalen tegen hem of en verskeunt geregeld de bak. Tot op zekere dag een schreeuw deur het huus galmt: ‘Snoepien is e-vallen op de vloere en ik kan hem nargens weer vien!’
Paniek brek uut.
Ons hele gezin begunt te zuken, zaklampen wörn der bi’j e-haalt, voeten wörn zoveule meugelijk van de vloere tilt, maar nargens is het biesien te vienn.
Ons deerntien snikt en snikt: ‘Snoepie, Snoepie, waor bi-j dan?’
Maar het diertien is weg.
Wanneer de troepe zich terugge trekken op de overloop, zeg der iene: ‘Hé, wat lig hier dan?’ En ja, heur, daor lig Snoepie, geplet, de harsens uut zien heufien, de darmpies naost zien lichempien.
Ons deerntien is kepot van verdriet.
Mien man pakt hem op mit een w.c. papiertien en trekt hem deur de w.c.
Het arme kiend is de hele middag van slag.
Er zit maar ien ding op: ik belle de moeder van de tweeling.
En gelukkig, ze hef nog wel een paar takkies, wi’j maang der iene ophalen.
Mien man gaot mit het deerntien nur het wandelende takkenhuus en ze kump stralend mit wel twee takkies terugge.
Snoepie en Floepie.
Ze helpen heur het verdriet te verwarken, want nao een paar dagen zeg ze: ‘Mien eerste Snoepie hef het ok wel leuk in de w.c.. Die kreg now tenminste zwemles.’