‘Wi’j goan maar iene weke op vekansie, Frits, en buienradar gef warm weer an. Ik neme dus niet veule kleern mee.’
Disse openingszinne zet de deure oopn veur een discussie die mien man en ikke elk joar em.
Wat zeg ik, der zit niet iens een deure in de sponning, hi’j hoeft niet iens meer in e-trapt te wörn.
Want let op, doar kump ie: ‘Ja, klöpt Frouk. Ik denke dat ik alleen die lichtblauwe spiekerbroek meeneme veur ’s oams en twi’j t-shirts en…’
‘Frits, ik hoeve dat allemoale niet te heurn, bedenk zelf wat aa-j mee willn neemn, doe ik ok!’
‘Ja, mien deerne, dat goat lukkn. Ik geleuve dat ik ok die ni’je bloeze mee neme, ie weetn wel, die blauwe die ik…’
‘Nogmoals, ik hoeve niet te heurn wat aa-j meeneemn. Pak gewoon die koffer in en nuum niet alles op. Ik lustere toch niet.’
Dit is elk joar etzelfde riedeltien.
Elk joar die zinloze poging um te overleng wat er wel of niet mee mut in de vekansiekoffers.
Toen de vier kienders nog thuus waarn was dat overleg een neudzakelijk kwoad.
Dat volkien mit dat kleine harsenoppervlakkien konn wi’j niet zelf loatn beslissn.
Want dan zol er alleen een kleurboek mit stiftn, honderd knuffels, spellegies (al dan niet op batteri’jn of zelfs computergestuurd) en een voetballe meegoan op vekansie.
En as ze iets zolln meedenkn misschien nog een extra onderbroek.
Noa al die joarn noadenkn van mien kante, wikkn en weeng, (zonder buienradar), is mien man now groot genog um zelf noa te kunn denkn over wat ie mee wil neemn op vekansie.
Dat mag hi’j in zien eentien doen, ik doe der niet an mee.
‘Frouk, ik denke dat ik ok…’
‘Ik wil et niet heurn, Frits, leef oe uut, goat oen gang!’
De dag veur ons vertrek pak ik ’s oams late mien koffer veur et grootste gedeelte in.
De koffer van mien man is al kant en kloar en stöt al bi’j de veurdeure te wachtn.
As et effn kon zol hi’j hum een weke van te veurn doar al neer zettn.
‘Frouk, ik eb die donkere broek ok nog mee e-neumn, en zal ik die broene makkelijke schoenn…’
Vroagend kek hi’j mi’j an.
‘Ik hoef et niet te heurn, Frits!’
En zo goan wi’j saamn op reis.
Nur Vianden in Luxemburg.
Een weekien.
Mit twi’j koffers, een tasse mit schoenn, en een tasse mit onze heufdkussns.
Die kussens bin van levensbelang, die behoedn ons veur een weke heufdzeerte.
Noa een mooie weke brek de ien noa leste dag an.
Ik bin dan altied al wat weemoedig, et ende nadert.
En dan zie ik et weer gebeurn: meneer begunt zien koffer al in te pakkn.
Hi’j haalt alles al uut de kastn en brengt zelfs al wat nur de auto.
Ik knappe bijna uut mekare van niedigheid.
Elk joar etzelfde, elk joar begunt ie mit inpakkn op de dag veur ons vertrek.
‘Wat bin ie an et doen?!’ vroag ik geargerd.
Onverstoorbaar rommelt de man deur.
‘Dat zie-j, ik ruume al vustig wat in de auto, dan hoef ik dat mörnvrog niet meer te doen.’
‘Elk joar doe-j dat!’ roep ik uut, ‘elk joar! Ku-j dan nooit ies wachtn tot de dag van vertrek? Wi-j dan zo graag op huus an? Zo beeïndig ie de vekansie altied een dag te vrog!’
‘Stil ies eem, Frouk. Ik zal oe wel vertelln dat ik mörnvrog weer ies op oe mut wachtn! Ik bin dan allang al kloar maar ie sukkeln dan op oen gemak nog rond! Ie presteern et nog um twi’j keer nur de wc te goan as ik al in de auto zitte! Ok dat is elk joar etzelfde!’
En dan stoan wi’j quite.
Want dat is zo.