Ie em speulgoed en speulgoed. Van beide em wi’j een hele bulte.
Ni’j speulgoed maar ok speulgoed uut de tied van onze eign kienders.
Onze vier kleinkienders speuln doar ok heel graag mee, zelfs al hangt et van ellende an mekare.
Halfgare auto’s, versleetn beern, knuffels zonder een bien of een arm, puzzels woar de helfte van ontbrek, volgekladderde kleurboekies en beduumelde boekies woarvan de hoekies zacht e-wörn bin van et geslikker.
En umdat doar zoveule geschiedenis anhangt kan ik van veule speulgoed gien ofstand doen.
Mien man stöt doar heel anders in: weggooin die bende.
Vandage em wi’j et kleine spul weer over de vloere, woarvan een deerntien dat net een poosien kan loopn.
Ok vandage wördt er weer gretig gebruuk e-maakt van ons speulgoed.
Alles goat goed totdat een bak herrie vanuut de keukn onze oorn binn knettert.
Een bak herrie die heel fout klinkt.
Een jong stemmegien joelt zo hard dat et lek of de hele keukn in de fik stöt.
Een iets oldere stemmegien schreeuwt der tussndeur: ‘Kon ik niks an doen! Kon ik niks an doen!’
Wi’j schrikkn der van.
Veural de moeder van et kleine kiend springt metiene in de bienn: ‘Wat is er?! Wat gebeurt doar?!’
Terwijl wi’j allemoale richting de keukn kiekn zien wi’j et deerntien van anderhalf krijsend nur ons toe waggeln.
En niet alleen et deerntien, ok waggelt er iets anders mit heur mee.
Et zit boovn op heur heufien.
Bi’j elke pas wiebelt et van links nur rechts en bi’j elke wiebel schreeuwt ze et uut.
Heur neefien kek onsteld uut zien oong en wet niet wat ie mut doen.
‘Ik deed dat niet expres, echt niet!’
In teengstelling tot mien dochter die in lichte paniek et bleernde kiend oppakt mut ik ontzettend lachn.
Eerlijk gezegd koom ik hoast niet meer bi’j.
Want dit ku-j niet verzinn: een old politieautogien mit allerlei gebreekn ef zich mit de wielegies vast e-vreetn in heur hoar.
Muurvaste.
En et is ok nog niet een heel klein autogien, nee, et ding is hoast net zo groot as heur halve heufien!
Et wiebelt hin en weer bi’j elke stap.
Mien dochter wet deur al et gegil niet goed wat ze mut doen, want elke wiebel dut et kiend machtig zeer.
Ik kan helaas niet stoppn mit lachn maar probere zo goed as ik kan de plukkies hoar uut de wielegies te drein.
Dat goat niet goed, de politieauto zal uut heur gillende heufd e-knippt muttn wörn.
Dat lukt noa een paar pienlijke pogingn.
Wat rest is een plukkien hoar zonder eigenaresse en een neefien die zich diep ongelukkig terug e-trekt richting de bi’jkeukn. ‘Ik deed dat niet expres, echt niet’.
Ik bekieke de olde auto.
De onderkante hangt zielig an twi’j schroevies vaste.
Ik drukke op ien van de drie knoppies, heure een startend motortien en zie doarnoa de wielegies an een gek ronddrein.
Ik stoa in twiefel: holn of weggooin?
De geschiedenis in of de geschiedenis uut?
Iederiene ef er zo mooi mee e-speuld, hoe kepot hi’j ok was.
Bi’j de gedachte dat ie in de container belandt wör ik al licht emotioneel.
Mien man vuult mien dilemma an en gef grijnzend een mannelijke oplössing: ‘Zet hum as gewenning eerst maar ies op mien warkbanke, wie wet hoe kört hi’j doar blef stoan…’